دلها در تب و تاب رسیدن است؛ دلهای کسانی که بار و بندیل بسته اند و برای چند هفته یا شاید همیشه از شهر و دیار و خانواده هایشان دل کنده اند. آیا اجازه خواهند یافت که تحفه ای با خود ببرند؟ آیا اصلا پایشان به غزه خواهد رسید؟ هفته پیش وقتی سفر 8 هزار و دویست کیلومتری شان شروع شد، هیچ کسی نمی دانست که به مقصد می رسند یا نه.
\n\nهنوز هم کسی نمی داند که بازماندگان پیروان گاو بنی اسرائیل با آنها چه می کنند. هنوز راه نیفتاده بودند که تهدیدها شروع شد. خودشان گفته بودند که با هیچ تهدیدی از راهشان برنمی گردند. ولی شاید به خاطر همین تهدیدها بود که پاکستان اجازه عبور از ایالت بلوچستان را به آنها نداد و آنها مجبور شدند برنامه شان را کمی عوض کنند.
\n\nاعضای کاروان آسیایی غزه برنامه ریزی کرده اند بیست و هفتم دسامبر (ششم دی) وارد غزه شوند؛ درست در دومین سالگرد جنگ غزه. دو سال پیش که غزه بوی آتش و خون می داد، دهه محرم بود. حالا هم دوباره دهه محرم است و هنوز فرزندان امت پیامبر اسلام در محاصره پیروان گاو بنی اسرائیلند.
\n\nاسرائیل هنوز اجازه ورود آب و غذا و دارو به غزه را نمی دهد. آب را بر کوچک و بزرگ مردم غزه بسته اند و صدای العطش هنوز از غزه شنیده می شود.
\n\nبیش از 50 نفری که سفرشان را از دهلی نو به قصد غزه آغاز کرده اند، اغلب، هندو، بودایی و مسیحی اند. چند مسلمان هم بینشان هست. بیشترشان مسلمان نیستند؛ ولی بعید است نام حسین و ابالفضل را شنیده باشند. این روزها که می خواهند محاصره غزه را بشکنند، ممکن است حسی شبیه حس سقای کربلا داشته باشند.
\n\nساقیان کربلای امروز، ساعت 12 ظهر امروز وارد زاهدان می شوند و تا هشت روز دیگر مهمان عاشقان مکتب امام حسین در ایران خواهند بود. باید دید دو سه هفته دیگر وقتی نزدیک خیمه ها می رسند، چه بر سرشان می آید. بعد از دو سال این تک بیت دوباره بر سر زبانها افتاده:
\n\nاز غزه صدای العطش می آید؛ یاران حسین را خبر باید کرد.
\n